Presentatietraining en -coaching

Terug

Hoe blijf je ‘aanwezig’ tijdens je eigen presentatie?

“Je enige verantwoordelijkheid is aanwezig te blijven.”

Dat is wat mijn zanglerares ooit zei terwijl ik de meest vreemde klanken moest maken. Aanvankelijk vond ik het een gekke opmerking: “Ik ben toch aanwezig?”, dacht ik. Maar door haar eenvoudige uitnodiging, realiseerde ik me hoe vaak ik ‘vertrek’ als ik situaties lastig, pijnlijk, ingewikkeld vind worden.

We kennen dit principe allemaal: we raken in een freeze, fight of flight modus. Ook het houden van een presentatie roept vaak zoveel spanning op, dat ons emotionele brein de keuze maakt om te vechten, te vluchten of te verstijven.

De mate waarin een spreker zo’n overlevingsstrategie inzet verschilt. Bij sommige sprekers is het slechts subtiel zichtbaar, anderen raken er compleet door bevangen.

Kijk bijvoorbeeld naar de Republikein Phil Davison die in 2010 een gooi deed naar een functie binnen zijn partij. Alsof hij in de boksring staat.

 

 

Vluchters komen meer voor dan de vechters. Zij zorgen er meestal voor dat ze überhaupt het podium nooit bereiken. Dat iemand midden in zijn presentatie het podium afrent, zien we zelden. Toch gebeurt het, zelfs op het hoogste niveau: regisseur Michael Bay, bekend van films als Pearl Harbor en Transformers, krijgt tijdens een interview een black out en… gooit zijn handdoek juist in de ring.

 

Maar meest voorkomende reactie is toch bevriezen: we gooien onze knieën op slot en brengen ons gewicht naar de hielen, waardoor we iets naar achter leunen. We zetten ons letterlijk schrap. Met deze houding verhinderen we onze ademhaling om vrij door ons lijf te stromen. De adem blijft hoog in de borstkas steken, met een storm aan gedachten proberen we onze zenuwen te bevechten. Bevriezen is in die zin ook een soort vluchten. We zijn gevangen in ons hoofd, hebben ons lijf verlaten, en zijn daardoor niet meer in contact met onszelf, laat staan met ons publiek. Het effect? Een eenzaam, vaak angstig gevoel.

Het lijkt in het begin tegennatuurlijk, maar blijf je aanwezig, zorgt juist de verbinding voor rust en vertrouwen.

 

Ik hoor je denken: prima, aanwezig blijven, maar hoe dan?

Met deze drie stappen ben je al een eind op weg.

1. Aanwezigheid begint met een “gronden”.

Zet, als je voor je publiek staat, je voeten iets uit elkaar en verdeel je gewicht over beide voeten.

Breng je gewicht iets naar achter. Je rust nu vooral op beide hielen. Breng je gewicht vervolgens subtiel naar voren. Je zwaartepunt verplaatst zich dan naar je voorvoet, je tenen. Zo ben je wendbaar en kun je overal op anticiperen.

2. Dan je knieën.

Bij een aanwezige houding, zijn je knieën ‘los’, of van het slot af. Ze zijn een klein beetje gebogen. Wanneer je diep ademhaalt, voel je dat je adem de ruimte krijgt om helemaal tot in je buik te komen.

3. Leg nu je hand op je buik.

Adem in. Als de hand op je buik wat omhoog komt, dan zit je adem goed. Je ademt door je hele lichaam. Hoofd en lijf zijn daarmee verbonden. Jij bent aanwezig in jezelf, waardoor je ook aanwezig kan zijn voor de ander. En precies die aanwezigheid is wat het verschil maakt tussen een presentatie die jij hebt overleefd en een presentatie die je publiek heeft geraakt.

Oefening baart kunst, maar mocht het nog niet zo goed gaan als je wilt, dan is mijn advies: Altijd blijven lachen… Want lachen zorgt ervoor dat er minder cortisol en adrenaline worden afgegeven. Je voelt je goed en je lichaam ontspant zich! Bovendien: lachen werkt aanstekelijk. Deze bruid heeft dat als geen ander begrepen…

2 reacties

  1. Onno Meijer schreef:

    Dag – zoals vaak een leuk stuk. Ik denk dat het in het Nederlands niet ‘bevriezen’ is (of dat niet zou moeten zijn), maar dat we daar het afdoende woord ‘verstijven’ voor hebben.

Laat een reactie achter