Zeker in Parton’s jongere jaren had ze te maken met vooroordelen. Dan bestaat de verleiding om mensen te gaan overtuigen dat ze je verkeerd zien en de strijd aan te gaan.

Parton had een andere tactiek. Met zelfbewustzijn en zelfspot beweegt ze mee met de ander, waarbij ze hun beeld niet bestrijdt, maar er wel een andere betekenis aan geeft. Zo ontregelt ze, neutraliseert ze de aanval, en weet ze het idee dat over haar bestaat te laten wankelen.

Ze gebruikt ook eigen beelden om een boodschap over te brengen. Waarbij ze weet: het kleine verhaal vertelt grote verhaal. 

In haar lied Coat of Many Colors beschrijft ze hoe haar moeder van restjes stof een jas voor haar maakte, hoe trots ze daarop was, ook nadat ze uitgelachen werd door haar klasgenoten.

Zo vertelt ze in drie en een halve minuut niet alleen een ontroerende anekdote, maar deelt ze ook een krachtige levensles: rijkdom zit ‘m in de betekenis die je dingen geeft.

Tegenstellingen lenen zich perfect om spanning te creëren, te verrassen en voor humor. En Dolly Parton wist dat als geen ander. Ze gebruikte contrast op verschillende manieren. In het fragment zie je er drie:

•  ze verbindt twee concepten die elkaars tegenpolen lijken, maar in haar samenkomen: “glamour” en “trash”.

•  ze zet het beeld van een klein meisje met een bezemsteel en blikje als microfoon op een versleten veranda tegenover de setting waarin ze deze anekdote vertelt: als volwassen vrouw op een groot podium, met een professionele microfoon.

•  ze legt een feit op twee tegengestelde manieren uit: ze heeft nooit kinderen kunnen krijgen en daardoor zijn alle kinderen van de wereld haar kinderen.