“Mein Gott, mein Gott, warum hast du mich verlassen?” Een beroemde zin uit de Matthäus Passion, die deze dagen weer volop door de Nederlandse kerken en concertzalen schalt. Deze dramatische vraag is helaas ook behoorlijk actueel. Alsof de wereld door Trump c.s. eigenhandig aan het kruis wordt genageld. Maar pasen is ook een verhaal over hoop. En die vinden we wellicht bij een rijzende ster aan het Democratisch firmament.

Wat maakt hem een inspirerend spreker? En hoe kunnen we daar hoop uit putten?

Jezus hangt aan het kruis, en spreekt de woorden: “Eli, Eli, lama asabthani?” Oftewel “Mein Gott, mein Gott, warum hast du mich verlassen?”. Deze beroemde zin uit de Matthäus Passion schalt deze dagen weer volop door de Nederlandse kerken en concertzalen. Het is misschien wel de meest radicale vraag uit de christelijke traditie. Gesteld door degene met het onwrikbaarste geloof: Jezus Christus.

Het maakt een interessante paradox: juist diepe overtuiging kan ruimte scheppen voor fundamentele vragen.

Deze paasdagen lijkt de hele wereld door Trump c.s. aan het kruis genageld te worden. Reden om te kijken of we binnenkort een wederopstanding van goede krachten kunnen verwachten. En dan zien we het volgende.

Vorige maand won James Talarico de Texaanse Democratische primaries voor de senaatszetel. In de polls pakt hij nu verrassend de leiding op zijn Republikeinse tegenstrevers. En dat is opmerkelijk in deze behoorlijk “rode” staat.

Talarico is zeer gelovig, wat hij niet onder stoelen of banken steekt. Sterker, het is zijn handelsmerk. En tegelijk is zijn houding open, positief en onderzoekend.

In meerdere opzichten doet hij denken aan Obama, die met zijn boodschap van hoop een welkom contrast vormde met de cynische Bush jaren. Die hoop was geen lege letter, maar kwam voort uit een doorleefd waardensysteem. Uit een diepe analyse van de wereld, gemaakt vanuit een consistente wereldbeschouwing. Het was gebaseerd op een begrip van eigen morele kaders, denken en voelen.

Dit fundament gaf hem de stevigheid om kritiek te verdragen, te twijfelen en nieuwsgierig te blijven (zie ook zijn More Perfect Union speech: https://www.youtube.com/watch?v=zrp-v2tHaDo. Daarom zag je ook bij hem die interessante paradox: juist diepe (seculiere of religieuze) overtuiging kan ruimte scheppen voor fundamentele vragen. De vertrouwdheid met en het vertrouwen in het eigen belief systeem geeft denkflexibiliteit.

Het kenmerkt ook sprekers als Martin Luther King jr., Zohran Mamdani en Kaja Kallas. En het is mijns inziens de reden dat Talarico nu furore maakt.

Hun inspiratie ligt niet in het hebben van alle antwoorden, maar komt voort uit het weten welke vragen ertoe doen, en de moed om te erkennen waar de antwoorden ophouden.

Het zorgt ervoor dat we als publiek die ultieme mix kunnen ervaren: ons tegelijk veilig voelen én spanning ervaren.

Hoe ziet dat er dan uit? Hier zijn 3 fragmenten van Talarico’s

Zelfs, of misschien juist als levenslange atheïst vind ik zijn geloofsconsistentie en zelfbewustzijn verfrissend en inspirerend. Het geeft een welkom contrast met de technocratische, cynische, populistische, windmeewaaiende politici die we op dit moment de boventoon voeren.

Wantr, zoals Talarico zegt in The Ezra Klein Show: “There is a sequence here. And I feel what we are suffering from now is, people start with their politics and then try to figure out the morality on top of that, when it should be reserved.”

Dat de behoefte hieraan weer aan het stijgen is, dat een politicus als Talarico in een staat als Texas kan rijzen, dat is wat mij betreft een prettige paasgedachte: er is hoop op een morele wederopstanding.

Fijne pasen.